6 augustus – In Deil stond vandaag het tweede officieuze Betuws kampioenschap op het programma. Nadat ik eerder dit jaar de triathlon van Beesd had moeten overslaan was ik er op gebrand nu een goede prestatie neer te zetten. En die kwam er …

De start van het zwemonderdeel was tamelijk chaotisch te noemen. De individuele atleten en de trio's starten namelijk tegelijk en bij de trio's zaten er nog een behoorlijk aantal goede zwemmers. Dit leverde de nodige klappen op in de eerste ronde, maar zolang je zwembril niet te hard geraakt wordt kun je meestal gelukkig gewoon door blijven gaan. Onderweg had ik geen idee waar ik in het veld lag, maar het gevoel was niet slecht en ik probeerde maar zo hard mogelijk richting zwemfinish bewegen. Veel meer kun je tenslotte ook niet doen.

De wissel ging redelijk soepel en snel kon ik het Betuwse veld in voor het fietsonderdeel. Mijn doel was om snel te beginnen en dit zeker een ronde vol te houden om eventuele concurrenten vroegtijdig bij te halen. Het fietsen ging goed, maar ik had niet het idee dat ik al ver genoeg naar voren was opgeschoven. Op een gegeven moment haalde ik wel Martijn Paalman bij die net met materiaalpech te kampen had gehad. Dit leek mij een goede mogelijkheid om wat verder richting kop van de wedstrijd te geraken, maar helaas bleek zijn euvel niet compleet verholpen en moest ik mijn jacht toch weer alleen vervolgen. Ik kon uiteindelijk met redelijk fitte benen en een goed gevoel bij de speeltuin weer van mijn fiets springen.

In de wisselzone zag ik nog net Henry Piek naar loopparcours op rennen en na een half minuutje kon ik de achtervolging inzetten. De eerste kilometer leek ik nog weinig in te lopen, maar na twee kilometer kreeg ik wel het idee duidelijk dichterbij te komen. Na 3km kon ik Henry passeren en lag ik voor mijn idee in elk geval voorop in het officieuze Betuws kampioenschap. De vraag was nu alleen nog hoeveel mensen er daar nog voor lagen. Gelukkig kreeg in de derde ronde door dat er nog twee mensen voor mij liepen op minder dan een minuut. Halverwege de vierde ronde had ik er één te pakken (sorry Peter!) en kon ik de ander (Bob de Vries) zien lopen. De afstand was niet waanzinnig groot meer, maar vermoedelijk had Bob toch door dat er iemand naderde en ook ik kon niet meer versnellen. Zodoende strandde ik op een seconde of vijftien op de tweede plaats.

Tja, jammer! Zo dicht was ik nog niet eerder bij een overwinning in Deil geweest, hoewel het in 2009 ook niet heel veel scheelde. Echt heel erg kon ik er echter ook niet mee zitten, omdat ik voor mijn gevoel er het maximale uit had gehaald. Ondanks dat ik de laatste tijd kamp met wat kuitklachten en weinig intervaltraining heb kunnen doen liep ik nu immers harder dan de afgelopen drie jaar in Deil. Bovendien ging het fietsen vandaag (2e tijd overall) weer beter dan tijdens de afgelopen wedstrijden.

Veel wedstrijden zal ik trouwens dit jaar niet meer doen. Ik plan nog te starten in Borne (duathlon) en Enschede (sprinttriathlon), en ik hoop op tijd volledig hersteld zijn om mijn p.r. op de halve marathon (in Eindhoven) eindelijk onder de 1h20m te gaan brengen. Wordt vervolgd!

Eindtijd: 2h01m13s (2e overall)

6 augustus – In Deil stond vandaag het tweede officieuze Betuws kampioenschap op het programma. Nadat ik eerder dit jaar de triathlon van Beesd had moeten overslaan was ik er op gebrand nu een goede prestatie neer te zetten. En di kwam er …

9 juli – De triathlon van Holten is de laatste jaren vaste prik op mijn kalender. Vorig jaar was hier nog het NK OD, toen onder zeer warme omstandigheden. Dit jaar was het weer een "gewone" OD en was het gelukkig een stuk minder warm en zelfs redelijk bewolkt.

Er moesten allereerst weer twee ronden in de altijd frisse Domelaar worden gezwommen. Mijn start was wat moeizaam doordat je je vast moest houden aan het ponton en je je nergens op af kon zetten. Dit resulteerde in een minder flitsende start dan vorige week en pas rond de eerste boei kwam ik iets beter in mijn ritme. Vanaf toen ging het eigenlijk best aardig en regelmatig wist ik mij via een korte tussensprint weer iets verder naar voren te werken. In de tweede ronde probeerde ik waar mogelijk in de voeten te zwemmen, maar soms voelde ik toch de noodzaak aan een atleet voorbij te gaan en naar een volgend groepje te zwemmen. Zodoende rende ik na zo'n 26 minuten redelijk voldaan de kant weer op.

Het eerste fietsgedeelte, richting het centrum van Holten, viel een stuk zwaarder dan verwacht. Mijn inschatting vooraf was dat we wind mee zouden hebben, maar niets was minder waar. Gelukkig reed ik al wel een aantal atleten voorbij en dat was weer prettig voor de moraal. Vrij snel na de doorkomst in Holten kregen we de klim over de Motieweg voor de kiezen. Niets forceren en gewoon het binnenblad gestoken en met een redelijk constant krachtniveau (ik had toch mijn Watt-meter bij) naar boven gefietst. Daarna weer snel een lekker ritme gezocht in het ligstuur op weg naar de "diepe hel". Deze klim liep ook best soepel (uiteraard ook op het binnenblad), maar dat mocht ook wel want ik zou dadelijk nog een ronde moeten fietsen. De tweede keer over de Motieweg was ook lachen. We reden met een man of drie à vier tegelijk naar boven. Het laatste deel van de klim deed ik staand en fietste de rest voorbij. Iets na de "top" keek ik om en was en er opeens niemand meer te zien. Het jammere was alleen dat er een aantal atleten het gat op de vlakke stukken en lichte afdalingen weer wist te dichten, dus daar moet ik dan toch nog hard aan werken. Uiteindelijk rende ik met vier man bijna tegelijk het parc fermé in.

Ik herkende in Ben van Oeveren een sterke loper en wist dat ik hem beter niet teveel ruimte kon geven. Gelukkig lukte het om snel bij hem aan te sluiten. Ik was echter al lang blij dat ik er bij zat en aan het verhogen van het tempo of demarreren kon ik voorlopig nog even niet denken. In de derde ronde moest ik toch langzaam een gat laten en dit groeide in de vierde ronde nog iets verder aan. Op het laatste stuk kon nog weer iets terugkomen zodat ik mijn achterstand op de finish nog zes seconden bedroeg.

Uiteindelijk finishte ik zo als vijfde in mijn serie en als achtste overall. Vandaag zo weer een lekkere wedstrijd gedraaid: zwemmen voelde goed, de klimmetjes op de fiets gingen aardig en het lopen was zeker niet slecht (op een vermoedelijk te lang parcours). Dit biedt weer een aardige basis om straks in augustus en september nog een paar keer lekker te gaan knallen!

Eindtijd: 2h16m54s (8e overall)

2 juli – Als alternatief voor de weggevallen triathlon van Stein stond vandaag voor mij de triathlon van Didam, tevens NK Middenafstand (2km – 80km – 20km), op het de programmma. Een aantal jaar geleden had ik daar al eens op de kwart geacteerd (vierde plaats) zonder heel veel goede herinneringen. Na vandaag zouden die herinneringen helaas niet veel beter zijn.

Vooraf zag ik toch vooral licht op tegen het zwemonderdeel. We zouden met 300 man starten op een parcours met rondes van 500-600m. Dat kon wel eens druk worden. Mijn start was echter vrij goed. Terwijl de helft van de deelnemers nog de startknop op zijn Polar aan het indrukken was, had ik mijn eerste meters al afgelegd. Die eerste meters kun je lekker knallen, maar op een gegeven moment moet je ook eens kijken of je wel de goede kant opgaat. Ik had het idee dat ik die eerste ronde daardoor nog iets te ruim om de boeien heen ging. De tweede ronde ging dat beter, maar omdat je redelijk stil komt te liggen in het gedrang naast zo'n boei is dit ook niet ideaal. De derde ronde was het veld zo uiteen geslagen dat ik buiten het gedrang de boeien kon ronden. Ik werd na ruim 32 minuten de kant op getrokken na voor mijn gevoel naar een redelijk goed zwemonderdeel.

Eenmaal op de fiets kon ik aan een redelijk inhaalrace beginnen. De fietsrondes van 20km lagen er goed bij en feitelijk waren er geen lastige punten. Enige lastige punt was eigenlijk de wind die steeds meer leek te gaan aantrekken. De eerste drie rondes reed ik nog een redelijk schema van net iets meer dan 30min per ronde, maar in de laatste ronde was de tank toch opeens behoorlijk leeg. Geen hongerklop of iets dergelijks (ik had mijn koolhydraten prima naar binnen gekregen), maar puur gebrek aan jus in de benen. Vermoedelijk toch veroorzaakt door een tekort aan trainingskilometers gecombineerd met wellicht iets te hard tegen de wind in stoempen in de eerste drie rondes. Hoe dank ook, ik was dan ook niet heel ongelukkig om na vier ronden mijn fiets voor mijn loopschoenen in te ruilen.

Mijn favoriete looponderdeel werd vandaag toch ook iets minder leuk vanwege die matige voorbelasting van de benen opgedaan tijdens die 80km fietsen. Vooral mijn quadriceps trokken dit vrij slecht in de eerste 5km. Bij het ingaan van van de tweede ronde kwam de nummer drie van dat moment (Rost) langszij en daar heb ik ruim een kilometer kunnen aanhaken, maar toen moest ik hem toch laten gaan. Vooral de onverharde stukken van het parcours (en daar waren er nogal wat van) stemde mij weinig vrolijk. Op het asfalt kreeg ik telkens wel wat meer moraal, maar dat stuk was dan weer zo kort dat het goede gevoel snel weer wegebde. Een matige derde ronde zorgde er definitief voor dat ik de 4-uur grens niet meer ging halen en uiteindelijk finishte ik iets boven de 4 uur en 3 minuten.

Achteraf kan ik niet tevreden op deze wedstrijd terugkijken. Het zwemmen ging aardig en het lopen naar omstandigheden ook, maar het fietsen was gewoon niet goed. Ik ben sowieso nog steeds aan het zoeken naar een goede houding op de fiets, maar daarnaast is het gebrek aan trainingskilometers waarschijnlijk een belangrijkere factor in dit geheel. Dus, hier ga ik de komende tijd maar eens aan werken! Volgende week doe ik trouwens nog de OD in Holten. Ik verwacht daar nu niet al teveel van, maar dit is gewoon een te mooi evenement om zo maar over te slaan.

Eindtijd: 4h03m29s (34e overall)

19 juni – De weergoden waren ons vandaag niet gunstig gezind. Onderweg richting Hengelo regende het al regelmatig en tijdens de wedstrijd zou dat niet anders zijn. Daarnaast was het ook niet bitter warm en stond er een forse wind te blazen. Feitelijk dus een herfstachtig decor (alleen de vallende blaadjes ontbraken nog) waarin ik een kwarttriathlon mocht gaan afwerken.

Het zwemonderdeel vond plaats in een verwarmd buitenbad (zonder wetsuit). Heerlijk! Ik zwom in een baan met alleen borstcrawlzwemmers en dat was wel zo prettig; vooral het inhalen wordt anders een drama. Ik ging in derde positie van start en daar heb ik de hele 1000m ook gezwommen. Helaas weinig in de benen van mijn voorgangers, maar desondanks zat het qua tijd toch best wel goed en kon ik na ruim 15m30s richting fiets snellen.

Tijdens de tweede helft van het zwemmen was het begonnen met regenen en daardoor leek het mij verstandig om tijdens het fietsen een extra fietsshirt aan te trekken. Het aantrekken ging echter zo moeizaam dat ik het shirt toch maar achter heb gelaten in het parc fermé tezamen met een paar kostbare seconden. Op het fietsparcours bleek er redelijk veel wind te staan, maar eigenlijk kon ik toch overal prima in mijn ligstuur rijden. Wellicht had de keuze voor een lage velg voor hiermee te maken, maar misschien waaide het gewoon niet hard genoeg vandaag. Het nagenoeg verkeersvrije parcours was van heel goede kwaliteit en het fietsen ging dan ook best lekker. De avond van te voren had ik nog even mijn ligsteunen 1cm verhoogd en dat leek wel een positieve uitwerking op mijn onderrug te hebben. Onderweg haalde ik vooral in de eerste ronde nog een aantal snellere zwemmers in en uiteindelijk stapte ik op ruime achterstand van Marcel Gierman als tweede van mijn fiets.

De tweede wissel verliep een stuk beter dan de eerste en ik kon direct op jacht naar een goede looptijd en wellicht naar Marcel. Dat laatste was ijdele hoop want op het heen-en-weer parcours bleek de achterstand bijna halverwege al behoorlijk groot. Tja, er zat weinig anders op dan gewoon hard door te blijven stappen in de bij tijd en wijle stromende regen om een goede looptijd neer te zetten. Af en toe voelde ik me net een Brukhankov (die gisteren in Kitzhbuhel ook door de stromende regen met een lekker koppie flink door aan het stapen was). Die looptijd slaagde vrij aardig ook gezien de verre van ideale omstandigheden. Ik finishte dan ook op een tweede plaats in de HOA serie. 

Eindtijd: 1h54m11s (3e, overall)

11 juni – Voor het eerst start ik op de triathlon van Huizen. Een andere optie dit weekend, het NK OD in Amsterdam, was eigenlijk geen optie voor mij door de zwemlimiet van 23 minuten. Bovendien staat er in Huizen meestal een behoorlijk veld aan de start en het leek mij leuk om mij daar eens mee te gaan meten.

Het zwemonderdeel in het Gooimeer was weer een nieuwe ervaring. Het eerste stuk van het zwemmen bestond voornamelijk uit lopen tussen de waterplanten. Toen er dan echt gezwommen moest worden bleek het best druk, maar ik heb geprobeerd dicht op de lijn te zwemmen om in elk geval weinig extra meters te maken. Gelukkig hadden weinig anderen ditzelfde plan en kon ik tamelijk ongestoord de eerste ronde afwerken. De tweede ronde heb ik meer de benen van anderen gezocht om mij toch nog enigszins te sparen voor de overige onderdelen. Toch kwam ik verrassend genoeg redelijk van voren uit het water (26e in 24m43s).

Na de wissel bleek ik kort achter Dirk Wijnalda, de winnaar van vorig jaar, te zitten. Een ideaal richtpunt zou je denken. De eerste kilometers kon ik hem redelijk in het zicht houden, maar helaas bleek hij toch echt te hard te gaan. Daarna heb ik mijn eigen tempo gezocht, wat met wind in de rug niet al te hoog lag. Hierdoor werd ik nog een paar keer voorbij gereden onderweg. Het laatste stuk fietsen vanaf het viaduct over het Gooimeer tot aan het parc fermé was een drama: enorme tegenwind en daarbij veel bochten, en fietspaden met boomwortels. Niet echt heel goed voor de moraal!

In de wissel liep ik eerst even mijn schoenen voorbij, maar daarna had ik ze snel aan en ik kon gaan proberen nog wat naar voren op te schuiven in de wedstrijd. Mijn benen voelde echter niet heel denderend; 40km fietsen in de polder blijkt toch wat anders dan bijvoorbeeld die 20km in Weert. Daarnaast werd ik ook nog eens doodleuk uit de benen gelopen door een van de H40 deelnemers … ook dat is niet fijn! Desondanks bleek de snelheid er toch redelijk in te zitten en met een 7e looptijd finishte ik uiteindelijk op een 13e plaats.

Goed om te weten in elk geval dat ik met een slecht gevoel toch hard kan lopen. Het fietsonderdeel zal echter nog beter moeten, zowel om hierop minder te verliezen en ook om frisser aan het lopen te kunnen beginnen. Verder was ik best tevreden over het zwemmen, dus dat ga ik proberen vast te houden.

Eindtijd: 2h02m43s (13e, heren overall)

22 mei – Na de seizoensouverture in Enschede afgelopen week was het nu tijd voor de eerste echte individuele triathlon van het seizoen: de sprintafstand in Weert. Vorig jaar had ik mij in Weert beperkt tot toekijken en had ik vooral gezien hoe koud het kanaal kon zijn. Dit jaar was de watertemperatuur gelukkig fors hoger (nu +- 20'C) en zou ik met wetsuit geen kou hoeven te lijden.

De wedstrijd startte een paar minuten voor de officiële tijd, maar gelukkig lag ik tijdig klaar op de virtuele startlijn zodat ik direct op gang kon komen. Ik had gekozen om helemaal links van het veld te zwemmen om buiten het gedrang te blijven. Dit lukte heel goed alleen ik miste af en toe wel een paar benen om mij achter te verschuilen, vooral op de terugweg toen de stroming een extra hindernis opwierp. Na ruim 12 minuten klom ik rond de 20e positie weer de Weertse kade op om richting de fiets te rennen.

Eenmaal op de fiets had ik direct een goed gevoel ondanks de wind die heen langs het kanaal recht tegen stond en terug langs hetzelfde kanaal vol in de rug blies. Bleef heen de teller vaak tussen de 30 en de 35 km/h hangen, terug stond hij meestal boven de 50 km/h. Drie ronden lang haalde ik weliswaar alleen maar mensen in, maar ik had nog geen weet van mijn nieuwe positie in het veld. Bij de wissel aangekomen meende ik te horen dat ik tot de derde positie was opgerukt hetgeen weer energie gaf om er ook een snel looponderdeel van te maken.

Bij de doorkomst van de eerste (van drie) loopronde bleek ik nog steeds derde te liggen. Na de tweede ronde hetzelfde verhaal en dat terwijl ik toch echt nog mensen inhaalde onderweg. De laatste ronde probeerde ik nog een keer aan te zetten op zoek naar een voorganger. Helaas zonder al te veel succes en ik finishte dan ook op een derde plaats.

Derde! Niet gek voor een eerste wedstrijd! Achteraf bleek dat de nummers één en twee mij al bij het zwemmen op grote achterstand hadden gezet en dit gat was daarna eigenlijk nooit meer echt kleiner geworden. Kortom, dit was voor nu zeker het maximaal haalbare.

Eindtijd: 1h12m37s (3e, overall)

15 mei 2011 – Het triathlonseizoen trap ik voor het eerst sinds jaren weer eens af met de teamtriathlon in Enschede. Onder de teamnaam Triathlonwinkel.nl sta ik samen met Peter, Robin en Pieter aan de start. 's Ochtends moet iedereen traditiegetrouw een korte individuele triathlon afwerken, terwijl ons 's middags als team een 1/8 triathlon te wachten staat.

Er komen vandaag regelmatig een paar regenbuien voorbij, maar als ik dan eindelijk mag starten in de ochtendserie is het gelukkig buiten droog en ook het fietsparcours is dan al weer aardig opgedroogd. Het zwemonderdeel blijft desondanks vrij nat. Het telkens noodzakelijke keren naar de volgende baan blijkt toch lastiger en tijdverslindender dan vooraf ingeschat. Ik klim dan ook de kant op met het gevoel dat dit beter had gekund. Daarna snel het parc fermé in gerend en ook snel weer met fiets eruit. Zo zijn er inmiddels toch al een behoorlijk aantal atleten ingehaald voordat ik überhaupt op de fiets zit. De eerste fietsronde zet het inhalen zich verder door, maar in de tweede ronde heb ik geen atleten meer binnen mijn gezichtsveld. Dit (en wellicht wat zuur in de benen) komt mijn snelheid niet echt ten goede en ik ben dan ook blij als ik mijn fiets in kan ruilen voor een paar rappe loopschoenen. De wissel loopt helaas niet helemaal soepel en mijn veters blijven veel te los zitten. Zelfs een tussenstop aan het begin van het loopparcours kan dit euvel niet verhelpen. Uiteindelijk loop ik best een aardige tijd, maar er had vermoedelijk nog iets meer ingezeten.

Ik eindig uiteindelijk op een 39e plaats in de ochtendserie als snelste van het team iets voor Robin, Pieter en Peter. Als team eindigen we in de ochtendserie op een enigszins verrassende goede 13e plaats. Dit betekende een late middagstart en dus konden we ons nu rustig voor gaan bereiden op de middagserie.

Het globale plan voor de middagserie is om in elk geval samen te blijven tot aan het looponderdeel en dan te zien welke drie lopers het sterkst zijn. Samen zwemmen gaat in principe vrij aardig, maar wel een beetje aan de trage kant. Het aantal chloormoleculen waar Pieter dit jaar mee in contact is geweest is namelijk op een hand te tellen en dat is niet bevordelijk voor de snelheid. Gelukkig waren we hier vooraf op ingesteld en we wisten dat het vooral van het fietsen en lopen zou moeten komen. Nadat ik uit het zwembad werd gehesen door Peter en Robin kon ik snel richting wisselzone en dan de fiets op. Helaas bleek dat ik niet direct door de rest gevolgd werd zodat we pas bij de eerste serieuze bocht gehergroepeerd waren. Daarna kon de koers dan echt beginnen. Maar niet voor lang … Al voor het einde van de eerste ronde reed Pieter lek en we moesten dus de overige vier ronden met zijn drieën afwerken. Dit ging echter boven verwachting goed. Iedereen stapte daarna wel met kramp van de fiets, maar er was degelijk gekoerst. Het looponderdeel moesten we nu dus wel samen blijven, want de tijd van de derde finisher zou tellen. Met een beetje trekken en duwen wisten we ook Peter vlotjes door het looponderdeel te loodsen en zo bleven we uiteindelijk ruimschoots binnen het uur.

Al met al een erg leuke en gezellige start van het nieuwe seizoen. Helaas liep vooral 's middags nog niet alles helemaal gesmeerd, maar dat biedt alleen maar weer mogelijkheden om het volgend jaar nog beter te doen!

Eindtijd indiv. ochtend: 23m42s (39e, heren senioren)

Eindtijd team ochtend: 49m41s (13e, overall)
Eindtijd team middag: 59m00s (21e, overall)
Totaal team: 1h48m40s (14e, overall)

27 november – Net als vijf jaar geleden stond ik vandaag ik weer op het hoogste treedje na de 10km hardlopen van Run Rondje Rhenoy (RRR). Dat ik in die vijf jaar slechts precies 7 seconden sneller was geworden mocht de pret niet drukken.

De voortekenen voor de 6e editie dit jaar deden al terugdenken aan 2005: In dat jaar vond de 1e editie van RRR plaats en er werd toen in barre, koude omstandigheden gelopen door een met dikke laag sneeuw bedekt Betuws landschap. Laat dit nu juist de editie zijn die ik op mijn naam had geschreven. Uiteindelijk vielen ditmaal echter de hoeveelheden sneeuw mee, bleef de weg sneeuwvrij en was het vooral een strijd met de kou. 

Na de start viel het veld al snel uiteen in een lang lint dat de Linge voor de eerste maal overstak. Dit leek mij al direct een goed moment om het tempo enigszins verder op te schroeven en zo het kaf van het koren te scheiden. Zo kon het zijn dat we bij het opdraaien van de dijk in Rumpt nog met drie lopers aan kop overbleven. Dit bleef eigenlijk zo tot aan het 5km-punt waar we rond de 18m40s doorkwamen. Deze tijd stelde mij enigszins teleur zeker omdat we tot nog toe vooral de wind in de rug hadden gehad. Ik besloot daarop dat het tempo zeer binnenkort maar eens iets omhoog moest …

Toen een medekoploper leek aan te zetten op het viaduct terug de Linge over en de andere koploper het hierdoor juist moelijk leek te krijgen heb ik maar direct van de gelegenheid gebruikt gemaakt om zelf de kop te pakken en een stevige forcing door te voeren. Na ruim een kilometer slalommen over de smalle dijk in Rhenoy heb ik voor het eerst achterom gekeken en toen bleek er toch een redelijk gat te zijn geslagen. Dit betekende wel dat ik nu die laatste 3km alleen ook flink door moest blijven beuken door wind en kou. Na 9km begon het allemaal qua ademhaling en gevoel wat minder te voelen, maar het gat van een meter of honderd tot de tweede loper bleef duidelijk in stand. Uiteindelijk kon ik zo de laatste meters nog iets aan gas terugnemen en juichend als eerste de streep passeren.

Het doel was vooraf uiteraard geweest om deze wedstrijd te winnen. Liefst ook in een behoorlijke tijd, maar dat kwam er helaas niet helemaal uit. Op basis van de trainingen had ik eerder een lage 36'er verwacht/gehoopt. De eerste vijf kilometer waren dus sowieso wat te langzaam en misschien dat de kou voor mij ook niet geheel voordelig uitpakte. Hoe dan ook, toch een mooie opsteker aan het eind van een moeizaam seizoen (vooral t.o.v. 2009) en nu weer lekker trainen voor volgend jaar!

Eindtijd: 37m15s (1e overall)

10 oktober – Het zat al lange tijd in mijn hoofd om de halve marathon eens binnen de 1h20m te gaan lopen. Tijdens de seizoensvoorbereiding begin dit jaar had ik voor de zoveelste keer 1h24m gelopen (in Enschede) en ik dacht dit toch wel echt sneller moest kunnen. Dat zou dus nu in Eindhoven moeten gaan gebeuren. De generale repetitie vorige week was echter weinig hoopgevend (37m19s op de 10km in Oldenzaal tegen 35m21s vorig jaar), dus die magische 1h20m-grens zou wel eens lastig kunnen worden. Maar goed, zoveel mogelijkheden om een goede halve te lopen krijg ik normaalgesproken door het jaar heen ook niet, dus ik ben er vandaag maar vol voor gegaan.

Zoals bij elke grote stadsmarathon was de start redelijk chaotisch: businesslopers en genodigden proberen uit alle macht te voorkomen dat jouw aanvangstempo te hoog ligt. Wellicht helemaal niet zo'n verkeerde aanpak! Uiteindelijk ben ik na 2km redelijk uit het gedrang en kan ik mijn eigen tempo gaan kiezen. Het lopen gaat zo de eerste kilometers redelijk soepel en het 10km-punt bereik ik dan ook binnen de 38 minuten. Met op het netvlies nog de moeizame tocht naar een lage 37'er van vorige week kan ik hier wel vrede mee hebben. Bovendien lig ik zo nog precies op koers voor een tijd onder de 1h20m. Ik zal dan wel tot aan de finish niet veel meer aan tempo mogen inboeten …

Dat een halve marathon lopen toch echt iets anders is dan een 10km daar kom ik na zo'n 14km ook achter. Mijn voorganger lijkt steeds meer te gaan versnellen en mijn hartslag begint zich nu van 180-181 in de richting van de 183-184 te verschuiven. Geen goed teken dunkt mij. Bovendien blijkt die "versnelling" ook tegen te vallen; de km-tijden gaan eerder omhoog dan naar beneden. Inmiddels kan ik die 1h20m missie dan ook uit mijn hoofd zetten en wachten mij nog ruim twintig zware minuten van, vooral mentaal, doorbikkelen om de stijging in km-tijden beperkt te houden. Het aftellen is dan gelukkig wel begonnen: nog 5km, nog 4km, nog 3km, nog 2km, nog 1km … Net voor de finish maak je dan nog een lus door het centrum en over het Stratumseind waar het publiek je nog eenmaal massaal opzweept. Je benen krijgen daar weinig meer van mee, maar mentaal wordt het toch even iets gemakkelijker. Na een laatste krachtsinspanning finish ik uiteindelijk in 1h21m47s, een nieuw PR!

Terugkijkend op deze wedstrijd kan ik niet anders dan tevreden zijn. Duidelijk miste ik nog wat tempoduur-vermogen en wellicht ook nog wat pure snelheid om de barrière van 1h20m daadwerkelijk te doorbreken. Het feit dat ik nu op slechts een kleine twee minuten strand geeft wel aan dat het zeker geen onmogelijke doelstelling is. Dus, volgend jaar met een iets strakkere voorbereiding hoop ik opnieuw een serieuze poging te gaan wagen.

 
Eindtijd: 1h21m47s (59e overall)